عشق ماندگار

:(

zendegibatou — Wed, 06 Dec 2006 20:32:18 GMT

گفتمش: دل مي‏خري؟! پرسيد چند؟! گفتمش: دل مال تو، تنها بخند. خنده كرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز آمدم او رفته بود دل ز دستش روي خاك افتاده بود جاي پايش روي دل جا مانده بود

ستاره به چشم کوچک مي نمايد , اما اين گناه چشم است نه کوچکي ستاره , دستهايي که کمک ميرسانند , مقدس تر از لبهايي هستند که دعا مي کنند

^_^

zendegibatou — Wed, 06 Dec 2006 20:19:31 GMT

نور هست چرا تاريكي ؟ تا دوستي هست چرا دشمني ؟ تا محبت هست چرا بدي؟ تا بخشش هست چرا كينه ؟ تا خدا هست چرا كفر ؟ تا زيبايي هست چرا زشتي ؟ تا عشق هست چرا نفرت

وفادار...

zendegibatou — Sat, 04 Nov 2006 19:58:18 GMT

شب شده تیره شد ماهم نیامد

روشنی بخش راهم نیامد...

خواستم بنالم توانم نبود

ازدل به دهان آهم نبود

گرچه خسته وزار و دلگیرم

نمی خواهم دور از وی بمیرم

صید تو نیستم ای اجل دور شو

یار می گویم، و قوت می گیرم

او نیاید من راهی خواهم شد

در پیش هر چی خواهی خواهم شد

بر فلک پرد سیاره گردم

در دریا باشد ماهی خواهم شد

می یابم بی شک او را می یابم

گویم عزیزم جانم مهتابم

می کشی مرا پیش خودت کش

دیگر با هجران مده عذابم

عشق ماندگار

zendegibatou — Thu, 02 Nov 2006 00:30:18 GMT

عشق تا لحظه ای که دم میزنیم به حیات خود ادامه می دهد . در حقیقت ، با گذشت عمر ، انتخابهای ما پخته

تر می شوند و به صورت بازتاب خردی در می آیند که طی سالیان سال فراهم آورده ایم و احساسات ، عمق

بیشتری می یابند و حتی لطیف تر و غنی تر می شوند .

در هر سنی زیستن با عشق ، معنای ساده اش این است که آموخته ایم عشق را زنده نگه داریم .

عشق سالخورده ، همانند شراب سالخورده ارضا کننده تر ، طراوت بخش تر ، گرانبهاتر ، مقبول تر و مست

کننده تر است .

در برابر آنها که بسیار جوانند و درک ناقصی از عشق دارند ، عشاق مجرب به لبخندی عفو آمیز بسنده می

کنند و جام را بدون جرعه سر می کشند .

من نیازم

zendegibatou — Wed, 30 Aug 2006 23:43:18 GMT

نیافتنت رو گشتم

zendegibatou — Tue, 29 Aug 2006 00:00:51 GMT

گر ز دیدارت اسیرم

گر دستهای گرمت رو نبوسیدم

گر از آب چشمهات اشکی ننوشم

مطمئن باش برای رسیدنت نمرده امیدم

باز هم اون عاشق دویونه وار هستم

گر برای خاطره تو در این روزگار هستم

عمریست که بیهوده ام ولی رفتنی هستم

قدیست که در بیابانها دنبالت گشتم

سست و خسته و بی کس بر می گشتم

دق می کنم....

zendegibatou — Fri, 25 Aug 2006 00:07:18 GMT

در رویاهایم برایت نامه فرستادم

آن موقع که برسطح طاقچه نشسته بودم

گفتم ای ماه و ای ستاره درخشان

سلام مرا به محبوبم برسان

بگو اشکهایم روی گونمه

فداش بشم الهی اونکه عمر وجونمه

بگو چرا کردی فراموشم ای ماه

باشه می رم سفر ولی بدون همراه

عاقبت از فراق تو دق می کنم

پاییز را برات بهار می کنم

ولی تو با اون دل سنگت

مرا رها کردی ای که دلم تنگت

روز مبادا....

zendegibatou — Thu, 24 Aug 2006 23:40:18 GMT

وقتی تو نیستی* نه هست های ما* چونان که بایدند* نه بایدها...*

مثل همیشه آخر حرفم* و حرف آخرم را* با بغض می خورم*

عمری است* لبخند های لاغر خود را دل ذخیره میکنم*

باشد برای روز مبادا!* اما* در صفحه های تقویم*روزی به نام روز مبادا نیست*

آن روز هر چه باشد روزی شبیه دیروز*روزی شبیه فردا* روزی درست مثل همین روزهای ماست*

اما کسی چه می داند؟*شاید*امروز نیز روز مبادا باشد!*

وقتی تو نیستی* نه هست های ما*چونان که بایدند* نه بایدها...*

با تشکر از دوست و داداش عزیزم(درویش)

بعد برو؟

zendegibatou — Tue, 15 Aug 2006 02:18:58 GMT

صبر کن عشق زمین گیرد شود بعد برو/ یا دل از دیدن تو سیر شود بعد برو

ای کبوتر؟به کجا؟ قدر دگر تاب بیار/آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

تو اگر کوچ کنی بغض گلو می شکند/ صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

خواب دیدی شبی از راه سوارت آمد باش تا خواب تو تعبیر شود بعد برو...دگر عشق مرد

از پشت قله ها ...

zendegibatou — Thu, 10 Aug 2006 02:19:18 GMT

از پشت قله های فلک کشیده قلبم آمدی و خزانم شدی

مهربانم با چهره مهربانت از پشت پنجره ترک خورده قلبم امدی

و پنجره شکسته دلم را به سوی باغ خزانت روشن کردی با چهره معصومانه ات

به چشمانم نگریستی گویی میخواستی رازی بزرگ با چهره ام در میان گذاری اما حیف

که دوباره باد آمد و برگ های زرد و چروکیده دلت را تبدیل به حلیه های نامهربان عشقمان کرد

اماامیداورام که بازاز پشت هوای مه الود دلم بازآیی و پنجره دلم رابه کوی باغ مهربان دلت باز کنی