از پشت قله های فلک کشیده قلبم آمدی و خزانم شدی

مهربانم با چهره مهربانت از پشت پنجره ترک خورده قلبم امدی

و پنجره شکسته دلم را به سوی باغ خزانت روشن کردی با چهره معصومانه ات

به چشمانم نگریستی گویی میخواستی رازی بزرگ با چهره ام در میان گذاری اما حیف

که دوباره باد آمد و برگ های زرد و چروکیده دلت را تبدیل به حلیه های نامهربان عشقمان کرد

اماامیداورام که بازاز پشت هوای مه الود دلم بازآیی و پنجره دلم رابه کوی باغ مهربان دلت باز کنی